DeScheveToren: Schaken voor jong en oud in Pijnacker-Nootdorp.: Laatste ronde interne competitie

Bij ingang van de laatste ronde stonden Erik Jan Tromp en Stefan van der Sman met een gelijk aantal punten bovenaan. Een half punt daarachter stond Rudi de Smit. Het ondoorgrondelijke Sevilla indelingsprogramma liet Stefan tegen Carlos spelen en Erik Jan tegen Rudi. Stefan won van Carlos en als laatste partij won Erik Jan van Rudi. Stefan en Erik Jan zijn daarmee gelijk geeindigt, maar door weerstandspunten is Erik Jan kampioen geworden.

Buitengewoon zuur voor Stefan, want dit is al de tweede keer dat hij gelijk eindigd met de uiteindelijke kampioen. Daardoor heeft hij de bijnaam de "Joop Zoetemelk" van Nootdorp gekregen. Zoals bekend heeft Jan Janssen uit Nootdorp de tour de France gewonnen, terwijl Joop Zoetemelk altijd tweede werd. Tot zover mijn wielerkennis, terug naar het schaken.

Nu doet zich het probleem voor dat de schrijver van dit stuk en de kampioen een en dezelfde persoon zijn. Uiteraard kan ik nu misbruik maken van deze situatie door een enorme lofzang over mijn prestatie te geven, maar ik ga het op een andere manier oplossen. Laatst ben ik "de Koning" van J.H. Donner aan het lezen (Met dank aan Wim Bergers!). Laat ik Donner aan het woord over het Nederlandse kampioenschap, zodat ik niet naast mijn schoenen ga lopen:

Het is wel treurig dat een speler van dit niveau officieel als de sterkste Nederlandse schaker moet gelden. Welke indruk zal dit in het buitenland maken? Steeds duidelijker wordt de laatste jaren dat er iets grondig mis is in het Nederlandse schaak. Euwe heeft zich volledig teruggetrokken en ook bij de andere topspelers schijnt de lust om te schaken gedempt. Het tot stand brengen van schaaktoernooien wordt steeds moeilijker. De organisatoren klagen steen en been. En nu deze blamage.

Bah.

Het zou een hele eer zijn geweest zo'n tirade van Donner te hebben ontvangen. Het stuk gaat over Lodewijk Prins die Nederlands kampioen was geworden. Prins is de naamgever van een gevaarlijke variant in het Grunfeld-Indisch. Deze variant werd door Kasparov gebruikt in 1986 in het wereldkampioenschap tegen Karpov. Kasparov verloor er wel mee, doe met deze kennis wat u maar wilt...

Zelf speelde ik dus een lastige partij tegen Rudi. Een ongebruikelijke opening, een ongebruikelijke verdediging. En zo kan het gebeuren dat, terwijl je over zet 5 nadenkt, twee jeugdspelers met een toren eindspel bezig zijn:

Beide hadden nu slechts 35 van de 40 minuten over. Uiteraard werd er verder gevluggerd. Normaal zou dit een spannend eindspel kunnen zijn, maar de witte koning staat zo slecht dat de situatie (bijna) hopeloos is. Wit heeft echter een val in de stelling gebracht en doet wachtzetten in de hoop dat zwart er in trapt.

1. ... Tg2xg4?? Zowat de enig verliezende zet.

2. c4-c5+! Dit is een aftrek aanval. Het stuk dat beweegt (pion c4) is niet het stuk dat aanvalt (toren op b4). Niet alleen een aftrek aanval, maar ook een Rontgen aanval. De toren valt de koning (het belangrijkste stuk) aan, maar zodra de koning opzij gaat, kan de toren op g4 gepakt worden.

Zwart had onmiddelijk kunnen winnen door een dubbelaanval (nog zo'n schaakterm).

1. ... Kd4-c3!

Toegegeven een lastige dubbelaanval. Meestal gebeurt een dubbelaanval door een dame of een paard, hier met een koning. Bovendien lijkt de koning alleen maar de toren aan te vallen. De tweede aanval bestaat eruit dat er ook meteen mat in 1 dreigt met Tg2-g1. Wit verliest de toren.

Het seizoen is nu voorbij, er wordt nog een aantal keer gesnelschaakt. Hier nog een grappig probleem. Het is in dezelfde stijl als https://deschevetoren.blogspot.com/2024/03/retrograde.html.